Wolven

de wolven huilen
in een onheilspellend koor
ik huil gedwee mee

Cirkel

we slikken die pillen
waarvan ze zeggen dat ze ons beter gaan maken
maar niemand die het weet

we volgen die regels
waarvan ze zeggen dat het alles gaat regelen
maar niemand die het weet

we volgen die leiders
die de weg weten, zo beweren ze toch
maar niemand die het weet

en plots zijn we een cirkel
en blijkt geloven slechts een mutatie van volgen
maar niemand die het weet


Hart

Betast, beroerd
verschrikt en ontroerd
symbolisch of echt
krom of recht

ziek en genezen
vertellen en lezen
openen en omsluiten
eens eruit, voor altijd buiten

zwaar beproefd
soms bedroefd
verwarmd, bekoeld
soms slecht bedoeld

maar eenmaal erin
voor altijd van mij
mijn hart is nu eenmaal
alleen van mij

ook al is het soms hard


Slachthuis vijf

De zon staat hoog
ongenadig hard
zie je wat ik zie
voel je wat ik voel
is dit ons slachthuis?


wakker met de spreeuwen
blind en volgend
zie je wat ik zie
voel je wat ik voel
is dit ons slachthuis?


Als de slachter gaat slapen
weent hij om zoveel
maar niet om het slachten
en ik vecht niet
voor wat ik nooit had

Donker

‘Donker’, mijn tweede boek, vordert.
Meer dan 200 pagina’s, maar nog lang niet klaar.

Meer dan ‘een mysterieuze moord’ kan ik voorlopig niet verklappen.
Wel dat er mensen die ik ken of uit mijn omgeving gestalte geven aan de karakters.